تنهایی در تارو پود وجودم رخنه کرده، محبوبم نمیدانم چگونه باید برایت از عظمت عشق بگویم در حالی که تو عشق را نادیده میگیری و من در آتش عشق میسوزم . کاش میشد با زبان مریم های عاشق سخن بگویم کاش تو به زبان اطلسی آشنا بودی و کاش زبان گلدان هارا میفهمیدی به اندازه ی تمام فرداها ی نیامده عاشقم و به جرئت قسم یاد میکنم که عاشق بمانم تا همیشه تا مرز بودن . چه طور میتوانم با تو بودن را تجربه کنم در حالی که بی تو ماندم ! مرا به یاد آور در روزهای سرد تنهایی و در شبهای خلوت مه

جای چشم ابرو گیرد گرچه او بالاتر است

نا کسی گر ز کسی بالا نشیند عار نیست

روی دریا کف نشیند  قعر دریا گوهر است

سکوتي سرد درثانيه هايي که قلبم نميداند بطپد يا بايستد بيخوداز خود فقط اميدوارم که توراببينم شايد که قلبم طپيدن را از سر بگيرد ولي اي واي که فرشته نجات من با آتش اين عشق قلب کسي ديگر را به طپيدن وا ميدارد اي واي اي واي من چرا منتظرم قلبم که پيش از آرزويم ايستاده است

عشق ساکت است اما اگر حرف بزند از هر صدایی بلند تر خواهد بود

رنگین کمان پاداش کسی است که تا آخرین قطره زیر باران می ماند

عشق و محبت را نمي شود بر كسي تحميل كرد. كسي را نمي توان به زور وادار نمود كه چيزي يا كسي را قبلا دوست داشته باشد. عشق پديده اي معنوي و روحي است و بايد آن را به حال خود گذاشت تا معشوق خود را انتخاب كند.

   شناختنت بي گناهترين گناهم بود يافتنت بهانه دلم و خواستنت نيازم و با تو 

    بودن آرزويم و تو را گم کردن ، پيدايش سراب بود تو مانند پرستو

   آمدي و به دورترين ديار غربت رفتي . بي تو ثانيه ها تکراري

   شده اند و آيينه چيزي جز سراب را نشان نمي دهد و شقايق

   غريبي مي کند و جاده در انتظار مسافر است و هنوز دلم بدون

     تو بهانه مي گيرد و من آرزوهايم را عاشقانه زمزمه مي کنم و منتظرت هستم

و وقتي مردم بفهمم كه نيست، تا اين كه طوري زندگي كنم

كه انگار خدا نيست و وقتي مردم بفهمم كه هست.

به چشمي اعتماد کن که به جاي صورت به سيرت تو مي نگرد ، به دلي دل بسپار که

جاي خالي برايت داشته باشد و دستي را بپذير که باز شدن را بهتر از مشت شدن بلد است

براي زيستن دو قلب لازم است: قلبي كه دوست بدارد و قلبي كه دوستش بدارند. قلبي كه هديه كند و قلبي كه بپذيرد.قلبي كه بگويد و قلبي كه جواب بگيرد . هميشه درپي کسي نباش که بتوني باهاش زندگي کني بلکه در پي کسي باش که بدون اون نتوني زندگي کني

با تمام بندگيم برايت به خاك سجود مي افتم و در هر سجده هزاران هزار بار

 ميگويم خالق هميشه محبوبم دوستت دارم و هميشه و همه جا حضور مهربان

 و گرمت را كنارم، نزديك تر از رگ گردن حس ميكنم

·              ای کاش می توانستم باران باشم تا تمام غمهای دلت را بشویم

·              ای کاش می توانستم ابر باشم تا سایه بانی از محبت برویت می گسترانیدم

·              ای کاش می توانستم اشک باشم تا هر گاه که آسمان چشمت ابری می شد باریدن می گرفت

·              ای کاش می توانستم خنده باشم تا روی لبانت بنشینم و غنچه بسته لبانت را بگشایم

·              ای کاش می توانستم یک پرنده باشم و پر می گشودم و تا دور دست ها در کنار تو پرواز می کردم

·              و ای کاش سایه بودم تا نزدیک ترین کس به تو می شدم...

چو دردی بر سر درد آفریدند            به درمان دلم صبر آفریدند

اگر گل را به زیبایی کشیدند

کنارش خار را هم آفریدند

کجا رفتند آن عاشق پرستان؟

که روزی تیغ صرصر آفریدند

پریشان می شوم در یاد رویت

خسته از بی تفاوتی زمان.   از خود می گویم از سکوت از ترانه ...............

از دلم  دل خوش به امید شبهای تارم بودم که نا گهان صدای عطشناک

باران پای سکوت شبهایم را شکست به پایان برد آرزوهای بی کسیم رامن

را آشنا با آشناترین غم دنیا گذاردآری امروز ایستاده و به خود مینگرم ک

ه چگونه فردایم را به مُزد هیچ به باد سپرده ام واینک سکوت ،

 سکوت مانده و جای پای آشنای حرفی که بی پایان مرا گفت برو....